Meg Ryan Biografia, Życiorys

Meg Ryan
Galeria, Filmy, Biografia, Zdjęcia

Biografia Meg Ryan

(powered by Andrea Ferrari 1997-2000 & Elżbieta Ciapara "Film" nr 3 - marzec 1999)

Meg Ryan to pseudonim, który przybrała, kiedy rozpoczęła aktorską karierę. Rodzice nadali jej kilka imion - Margaret Mary Emily Anne. Jej prawdziwe nazwisko brzmi Hyra. W domu wołano na nią Peg. Na świat przyszła 19 listopada 1961 roku w Fairfield w stanie Connecticut. Tam też upłynęło jej dzieciństwo i lata szkolne. Ojciec był nauczycielem matematyki w miejscowej szkole średniej. Matka niespełniona aktorka, która musiała się zadowolić posadą agentki do spraw castingu. Meg była ich środkowym dzieckiem - ma starszą siostrę, dziś reporterkę w San Fransisco, i młodszego brata, który występuje z grupą folkowo-rockową "Billy Pilgrim". Dzieciństwo Meg było szczęśliwe i spokojne. Lubiła szkołę. Nie ukrywała, ze należała do szkolnych prymusów bo nauka sprawiała jej autentyczną przyjemność (trudno w to uwierzyć, co?). Miała duże grono przyjaciół i spore powodzenie u chłopców. Została nawet królową szkolnego balu. Dziś żartuje, iż stało się tak tylko dlatego, ze założyła spódnicę - po raz pierwszy od kiedy poszła do szkoły. Kiedy Meg miała 15 lat, jej matka przypomniała sobie o swoich aktorskich ambicjach. Opuściła męża i dzieci i wyjechała do Nowego Jorku. Meg nigdy tego matce nie wybaczyła. Nie zaprosiła jej na swój ślub z Dennisem Quaidem, nie poinformowała o narodzinach swojego synka, a nawet nie odwiedziła ciężko chorej matki w szpitalu. "Potrafię być bezwzględna", wyznała samokrytycznie w wywiadzie.

Meg Ryan

Zaglądając w garnki
Trudno w to dziś uwierzyć, ale Meg nie planowała, że zostanie aktorką. Owszem, grywała w szkolnych przedstawieniach, ale traktowała te występy wyłącznie jako zabawę. Nie śniła wcale o karierze w Hollywood. Tak przynajmniej mówi dziś. Po ukończeniu szkoły średniej wyjechała do Nowego Jorku. Chciała zostać dziennikarką. Marzyło jej się pisanie o kulturze, albo... sława kulinarnego krytyka. Wybrała studia wieczorowe na uniwersytecie nowojorskim. Żeby móc opłacić czesne, zaczęła pracować jako modelka, a potem dostała rolę (córki Candice Bergen) w "Bogatych i sławnych" George'a Cukora (1981). Po tym debiucie kinowym przyszedł czas na telewizję. Meg została zaangażowana do popularnej mydlanej opery, "As the World Turns". Spodobała się widzom. Jej rola, wrażliwej, nieco rozhisteryzowanej Betsy Montgomery, była stopniowo rozbudowywana. Meg spędziła na planie "As the World Turns" ponad dwa lata (1982-1984). Zasmakowała w aktorstwie na tyle, ze zrezygnowała ze studiowania dziennikarstwa i postanowiła na serio zając się karierą aktorską. Pierwszym krokiem było zerwanie z telewizja. Drugim - wyjazd do Los Angeles. Po kilku miesiącach czekania, dostała niewielką rolę w lichej komedii "Uzbrojeni i niebezpieczni" Marka L. Lestera, której gwiazdą był komik John Candy. Została zauważona przez hollywoodzkich speców od castingu i już nie musiała się martwic o kolejne angaże.

Hałaśliwa kobieta-dziecko
Znalazła się w obsadzie "Top Gun" Tony'ego Scotta, opowieści o młodych pilotach, którzy doskonalą swoje umiejętności w szkole dla asów. Efektowne sceny powietrznych akrobacji towarzyszyły rywalizacji dwóch najlepszych pilotów oraz wątkowi miłosnemu. Całość została zrealizowana w konwencji teledysku i wzbogacona o przebojową ścieżkę muzyczną. Adresatem filmu była głównie młodzież, dorastająca na MTV. Meg zagrała u Scotta niewielką i niezbyt ważną rolę. Pojawiła się zaledwie w kilku scenach i była, szczerze mówiąc irytująca: aktorsko nieporadna i przesadnie afektowana. Ale "Top Gun" okazał się ważny dla jej dalszej kariery i tylko dla tego ze był jednym, z najchętniej oglądanych filmów 1986 roku. W "Top Gun" Meg zagrała postać, która stała się prototypem jej przyszłych, słynnych już, ról. Prototypem niedoskonałym, wymagającym licznych i gruntownych zmian, ale wyznaczającym dalszy kierunek jej kariery. Jej bohaterka z "Top Gun" to sympatyczna, roześmiana i nieco hałaśliwa kobieta-dziecko. W podobnym stylu utrzymane były jej następne role Ryan - w zwariowanej komedii "Interkosmos" Joego Dantego (1987), w sensacyjnym " Zmarłym przed przybyciem" Rocky'ego Mortona i Annabel Janke (1988, nieudanym remake'u klasyka Rudolpha Mate z 1950 roku) oraz nudnawym kryminale "Presidio" Petera Hyamsa (1988). Ekranowe emploi było jedynie wzbogacane o kolejne sceny - niezależność sądów, determinacje w działaniu, pozorna kruchość ukrywająca niezłomny charakter i przebojowość, no i zaskakujący w tym połączeniu staromodny wręcz romantyzm jeśli chodzi o sprawy sercowe. W zależności od konwencji filmu Ryan grała swoje bohaterki na poważnie lub z przymrużeniem oka. Szybko okazało się jednak, ze publiczność woli je w wydaniu komediowym.

Sześć milionów gaży
Pierwszy sukces Meg Ryan odniosła w niegłupiej komedii obyczajowej "Kiedy Harry poznał Sally" Roba Reinera (1989) według scenariusza Nory Ephron. Była to opowieść o długotrwałej przyjaźni kobiety i mężczyzny, którzy odkrywaj w końcu, ze są w sobie zakochani. W te miłosną historię Ephron wpisała sporo trafnych spostrzeżeń na temat zmian w obyczajowości, wojny płci i naszej, często podświadomej, tęsknoty za romantyzmem w relacjach damsko - męskich. Sally, mistrzowsko grana przez Ryan, została pomyślana jako portret typowej kobiety końca XX wieku - niezależna, wyemancypowana, przebojowa, jest równorzędną partnerką mężczyzny. Domaga się więc równouprawnienia zarówno na gruncie zawodowym, jak i w sprawach czysto sercowych. A jednocześnie okazuje się być niepoprawną romantyczką, śniącą o królewiczu z bajki - mężczyźnie idealnym, dla którego szczęście ukochanej byłoby celem nadrzędnym. Kreacja Ryan była przemyślana do ostatniego szczegółu - w jej grze nie wyczuwa się ani jednej fałszywej nuty. Ryan nie próbuje wymuszać sympatii widza dla Sally. Pokazuje ją bez upiększeń - jako osobę, w której cechy godne pozazdroszczenia łączą się z tymi irytującymi. Sally jest sympatyczna, wrażliwa, zabawna, ale także despotyczna, hałaśliwa i denerwująco pedantyczna. Okropna z niej też gaduła. Dobry scenariusz na pewno był pomocny, ale to że Sally wydaje się być osobą prawdziwą, kimś, kogo można spotkać w metrze albo w kolejce do kina, jest przede wszystkim zasługą Ryan. Tym większa szkoda, że wszelkie oceny jej gry zostały zdominowane przez wspomnienie jednej tylko sceny (zresztą przez nią wymyślonej) - tej, w której Sally by udowodnić Harry'emu (Billy Crystal), że kobieta może udawać orgazm, odgrywa w restauracji miłosną ekstazę. Po filmie Reinera Ryan została uznana za idealną odtwórczynię ról "all - American girl", miłych trzpiotek i "dziewcząt z sąsiedztwa". Jej domeną stały się zaś komedie, dzięki którym w ciągu kilku lat wyrosła na jedną z najpopularniejszych gwiazd Hollywood z gażą 6 mln. dolarów za film. W kolejnych komediach - "Joe walczy z wulkanem" Johna Patrica Shanleya (1990), "Preludium miłości" Normana Rene (1992), "Bezsenność w Seattle" Nory Ephron (1993), "Narzeczona dla geniusza" Freda Schepisi (1994), "Francuski pocałunek" Lawrence'a Kasdana (1995), czy ostatnio "Masz wiadomość" Nory Ephron (1998) - Ryan gra właściwie ciągle tę samą rolę. Zmieniają się imiona jej bohaterek, ich miłosne perypetie, ale nie zmienia się ekranowy wizerunek Ryan. Wciąż jest przebojową, sympatyczną, nieco postrzeloną i wiecznie uśmiechniętą kobietą-dzieckiem.

To tylko gra
Wolałabym grać role mniej sympatyczne, w rodzaju tych, które były specjalnością Bette Davi. Wiem, że byłabym w nich dobra. Bo tak naprawdę wcale nie jestem miła i nieskomplikowana. To tylko gra - powiedziała kilka lat temu w wywiadzie. I dodała: -zagrałam sporo ról dramatycznych, ale publiczność chce mnie oglądać tylko w komediach. Rzeczywiście, niemal od samego początku swojej kariery, Ryan starała się występować w repertuarze jak najbardziej zróżnicowanym, przeplatając komedie filmami poważniejszymi. Już w 1988 roku, w dramacie obyczajowo-społecznym "Ziemia obiecana" (Promised Land) Michaela Hoffmana zagrała rolę jakże inną od jej komediowych, sympatycznych bohaterek - zżeranej przez gniew i agresję buntowniczki. Potem była Pamela Courson ukochana Jima Morrisona, w "The Doors" Olivera Stone'a (1991) i zgorzkniała outsiderka w "Krew z krwi, kość z kości" Steve'a Klovesa (1993). Najciekawsze dramatyczne role Ryan to bez wątpienia Alice w "Kiedy mężczyzna kocha kobietę" Louisa Mandoki (1994) i kapitan Walden w "Szalonej odwadze" Edwarda Zwicka (1996). Alice jest alkoholiczką, która nie chce przyznać się do swojego uzależnienia, a jednocześnie dzień po dniu niszczy życie nie tylko sobie, ale i swoim bliskim. Na szczęście opamiętanie przychodzi, kiedy nie jest jeszcze za późno by spróbować wszystko odbudować. "Kiedy mężczyzna kocha kobietę" (tytuł zaczerpnięty ze znanego szlagieru, wykorzystanego na ścieżce dźwiękowej filmu) byłoby zaledwie poprawnym wyciskaczem łez, gdyby nie kreacja Ryan, która nie bała się przeciwko swojemu filmowemu wizerunkowi. Ryan pokazuje upodlenie się Alice, jej coraz to inne kłamstwa, które nie mają nie tyle uspokoić jej bliskich, co ją samą, jej coraz to bardziej desperackie, ale i coraz mniej skuteczne próby zapanowania nad nałogiem, jej oszukiwanie samej siebie, aż po ostateczny upadek, kiedy na pijackim głodzie policzkuje swoją małą córeczkę. Ryan nie boi się wewnętrznie obnażać swojej bohaterki, nie boi się budzić antypatii, czy wręcz odrazy. Być może dlatego, że film Mandokiego był dla niej sowitym katharsis. Grając korzystała z własnych smutnych doświadczeń, których nabyła jako narzeczona Dennisa Quida.

Kiedy kobieta kocha mężczyznę
Kiedy Meg i Dennis zostali parą, on przyznał się tylko do nadużywania od czasu do czasu whisky. Meg wierzyła, że kiedy zostaną małżeństwem Dennis przestanie pić. Zaplanowany na 1989 rok ślub został jednak odwołany - Meg dowiedziała się bowiem, że Dennis jest nie tylko alkoholikiem, ale także narkomanem. Postawiła mu wtedy twarde ultimatum: albo się leczysz, albo z nami koniec. Załatwiła mu pobyt w prywatnej klinice odwykowej, potem kurowała w domu. Na pewno nie było jej lekko, skoro dziś przyznaje się do chwili zwątpienia. Jednak wspólna walka zakończyła się zwycięstwem - teraz Dennis nie pije nawet piwa. W lutym 1991 roku, w Dzień Świętego Walentego, Meg i Dennis pobrali się, a rok później doczekali się syna. Meg zamknęła tamten mroczny etap swojego życia właśnie udziałem w filmie Mandokiego. Równie ciekawą, wewnętrznie rozbudowaną kreację stworzyła w "Szalonej odwadze" Edwarda Zwicka. Punkt wyjściowy tej historii jest raczej naciągany - wojskowy prowadzi śledztwo, by sprawdzić, czy kapitan Walden (Ryan), jako pierwsza kobieta w amerykańskiej armii, zasłużyła sobie na Medal of Honor, przyznawany za męstwo na polu bitwy. Przesłuchiwani świadkowie przedstawiają różne wersje wydarzeń, a Ryan gra właściwie trzy różne role - Rambo w spódnicy, przerażonej histeryczki i całkiem zwyczajnej kobiety, która rzucona w sam środek wojennego koszmaru, potrafi przezwyciężyć strach i słabość, by ocalić godność. Zwłaszcza w tym trzecim wcieleniu Ryan udało się stworzyć postać psychologicznie wiarygodną. Jednak ani "Szalona odwaga", ani "Kiedy mężczyzna kocha kobietę" nie wzbudziły takiego zainteresowania, jak komedie obyczajowe z jej udziałem.

Kariera Ryan osiągnęła chyba punkt zwrotny. Dobór choćby ostatnich ról - zagubiona w życiu lekarka z "Miasta aniołów" Brada Silberlinga, czy cyniczna striptizerka z "Hurlyburly" - wskazuje, że na przekór oczekiwaniom widzów, Meg nie chce ograniczać się do komedii i wizerunku słodkiego, wesołego dziewczątka. Zresztą, jak długo można grać trzpiotki? Za kilka miesięcy Meg skończy 38 lat. Jak długo jeszcze będzie wiarygodna jako postrzelona, wiecznie roześmiana "dziewczyna z sąsiedztwa"? Być może wyjściem z sytuacji będą role podobne do tej, którą zagrała w "Miłość jak narkotyk" Griffina Dunne'a (1997). Maggie - Ryan z filmu Dunne'a wymyka się bowiem jednoznacznym ocenom. To postać zbudowana z samych skrajności - jest ekstrawagancka, nonszalancka, twarda, mściwa, ale zarazem wrażliwa, delikatna, niepewna siebie. Postać komediowa, czy raczej bohaterka z dramatu obyczajowego? Po trochu jedno i drugie.

Małżeństwo aktorki było szczęśliwe, dopóki na planie „Dowodu życia" nie spotkała Russela Crowe'a. Między aktorami wybuchł gwałtowny romans, który doprowadził do rozpadu małżeństwa Meg. Twierdziła co prawda, że w jej związku od dawna nie układało się najlepiej i rozwód był jedynie kwestią czasu, jednak opinia publiczna była nieco zbulwersowana niestałością uczuć aktorki. Związek z Russelem Crowe'em trwał zaledwie kilka miesięcy i stanowił wspaniały materiał dla plotkarskiej prasy i paparazzich. Mimo pogłosek o rychłym ślubie sławnej pary Meg i Russel rozstali się. Russel nie wyobrażał sobie bowiem życia w zatłoczonym Los Angeles i zatęsknił do swego australijskiego rancho. Ona nie może jednak skruszona wrócić do byłego męża, bowiem znalazł on pocieszenie w ramionach innej kobiety. Co gorsza Meg będzie musiała walczyć o prawo opieki nad dzieckiem.

Imię i nazwisko:	Meg Ryan
Prawdziwe nazwisko:	Hyra, Margaret Mary Emily Anne (nick z dzieciństwa: Peggy)
Urodzona:	19 listopada 1961, Fairfield Connecticut, U.S.A; (skorpion)
Wzrost:	173 cm
Kolor oczu:	niebieskie
Włosy:	blond
Wykształcenie:	High School: Bethel High, Connecticut. Uniwersytet: New York University with a Journalism Major
Mieszkania:	w Kalifornii i Montanie
Mąż:	Dennis Quaid (ślub: 14 luty 1991 - rozwód: 2000)
Dzieci:	Jack Henry (ur. kwiecień 1992)
Rodzice:	Harry Hyra i Susan Jordan
Bracia:	Andrew
Siostry:	Dana, Annie
Zwierzęta:	brązowy labrador - Dave, koń - Abraham
Agencja filmowa:	ICM (International Creative Management)

home

Wszelkie znaki firmowe oraz zdjęcia należą do ich właścicieli i są umieszczone w celach informacyjnych.
Copyright © 2000-2010 by Meg Ryan | Polityka prywatności | Regulamin
Strona domowa o Meg Ryan - biografia, filmy, zdjęcia. Meg Ryan photos / pictures / images.

Meg Ryan Galeria, Filmy, Biografia, Zdjęcia

Biografia Meg Ryan

home

Meg Ryan
Galeria, Filmy, Biografia, Zdjęcia